“Kendimi yorgun hissediyorum. Yorgunluğun nedenini kendime ait organik nedenlere bağlamak eğilimindeydim.
Yaşadıklarımızın, izlediklerimizin, yoğun gündemimizin beni daha kolay yorduğunu ve sorunun Dunning-Kruger sendromu olduğunu anlamaya başladım.
Bacağınız ağrısa ilacı kendiniz içersiniz. Dunning-Kruger de ise ilacı sizin içmenizin faydası yok..!”
**
Geçen gün kuzenimden, yukardaki sözlerle başlayan bir mail aldım. Önce, “Murat kendini dinlemeye başlamış galiba” diye düşündüm. “Ne de olsa hekim, bu tür şeyleri iyi bilir” diyerek de yazıyı okumaya devam ettim. Okudukça, her gün onlarca örneğini yaşadığımız olumsuzlukların bir isminin olduğunu öğrendim.
Gerçekten de sadece bizim küçük çevremiz, kentimiz ülkemiz için değil, tüm dünya için en büyük sorunun ne olduğunu (mutlaka bilenleriniz vardır) öğrenmek istiyorsanız aşağıdaki metni okumanızı öneririm.
Bu metinden alınacakların sayısının hayli yüksek olacağı çok açık. Hatta bazıları hemen mahkemenin yolunu da tutabilirler. Ama kendilerinin de sahip olduğu bu rahatsızlığın bilimsel bir açıklaması var ve tüm toplumu “hasta” ediyorlar...
**
DUNNING -KRUGER SENDROMU
Televizyon izlerken birilerine bakıp da, "Ya bu adam bu sığlıkla nasıl buralara kadar gelebilmiş" diye düşündüğünüz oldu mu hiç?
Ya da işyerinizde bazı görevdeki insanlar, sizde büyük bir şaşkınlık uyandırdı mı?
Onlara bakıp da, "Bu cahillik, kendini bilmezlik nasıl fark edilmez?" diye iç geçirdiniz mi?
Justin Kruger ve David Dunning adlı iki ABD'li bu hissi çok yaşamış olacak ki, bu iki psikiyatri uzmanı, 10 yıl kadar önce bir teori ortaya atmış:
"Cehalet, gerçek bilginin aksine, bireyin kendine olan güvenini artırır."
Ve bunun üzerine bir araştırma başlatılmış. Fizyolojik ve zihinsel alanda yapılan çeşitli uygulamaların sonucunda şu bulgulara ulaşılmış:
• Niteliksiz insanlar ne ölçüde niteliksiz olduklarını fark edemezler.
• Niteliksiz insanlar, niteliklerini abartma eğilimindedirler.
• Niteliksiz insanlar, gerçekten nitelikli insanların niteliklerini görüp anlamaktan da acizdirler.
• Eğer nitelikleri, belli bir eğitimle artırılırsa, aynı niteliksiz insanlar, niteliksizliklerinin farkına varmaya başlarlar.
Ve bitmedi...
Cornell Üniversitesi’ndeki öğrenciler arasında bir test yapılmış ve klasik "Nasıl geçti?" sorusuna öğrencilerden yanıtlar istenmiş...
Soruların yüzde 10’una bile yanıt veremeyenlerin “kendilerine güvenleri” müthişmiş.
Onların "testin yüzde 60'ına doğru yanıt verdiklerini" düşündükleri; hatta "iyi günlerinde olmaları halinde yüzde 70 başarıya bile ulaşabileceklerine inandıkları" ortaya çıkmış.
Soruların yüzde 90'ından fazlasını doğru yanıtlayanlar ise “en alçakgönüllü” denekler; soruların yüzde 70' ine doğru yanıt verdiklerini düşünüyorlarmış.
Tüm bu sonuçlar bir araya getirilmiş ve Dunning-Kruger Sendromu'nun metni yazılmış:
“İşinde çok iyi olduğuna” yürekten inanan ‘yetersiz’ kişi, kendini ve yaptıklarını övmekten, her işte öne çıkmaktan ve aslında yapamayacağı işlere talip olmaktan hiçbir rahatsızlık duymaz!
Aksine her şeyin hakkı olduğunu düşünür! Ancak bu ‘cahillik ve haddini bilmeme’ karışımı, mesleki açıdan müthiş bir itici güç oluşturur. ‘Eksiler’ kariyer açısından ‘artıya’ dönüşür.
Sonuçta, ‘kifayetsiz muhterisler’ her zaman ve her yerde daha hızlı yükselirler…
Bu arada, gerçekten bilgili ve yetenekli insanlar çalışma hayatında “fazla alçakgönüllü' davranarak öne çıkmaz, yüksek görevlere kendiliklerinden talip olmaz, kıymetlerinin bilinmesini beklerler...
Tabii beklerken kırılır, kendilerini daha da geriye çekerler... Muhtemelen üstleri tarafından da ‘ihtiras eksikliği’ ile suçlanırlar..."
Ne olur fazla mütevazi olmayın!...
"Siz de çevrenize şöyle bir bakın" diyeceğim ama, eminim bu satırları okurken bile aklınızdan bir dolu yüz, bir dolu isim geçmiştir...
Dunning ile Kruger'in, bu çalışmalarıyla 2000'de, Nobel yerine Harvard Üniversitesi'nin Iq Nobel'ini alma nedeni "cahil olmamalarıydı".
Ve yazıyı Bertrand Russel'in bir sözüyle bitiriyoruz:
“Dünyanın sorunu, akıllılar hep kuşku içindeyken, aptalların küstahça kendilerinden emin olmalarıdır.”
