Çocukluğumda hemen her sene “Kaymakamlık Dostluk Kupası” adı altında futbol müsabakaları yapılırdı Meriç’te.
Bütün köylerin, takım çıkartarak katıldığı bu turnuvalar kıran kırana geçerdi.
Hele hele Pomak köylerinin maçları…
Hasırcıarnavut, Subaşı, Küplü, Kavaklı köyleri renk katardı turnuvalara.
O kadar iddialı ve heyecanlıydı ki…
Çoğu kez de maçlarda kavga çıkar, kan gövdeyi götürürdü deyim yerindeyse.
İşte o zaman, ne dostluk kalırdı ne bir şey.
Bir bölük asker zor zapt ederdi kavgacıları.
Hem oyun, hem de kavga sırasında en çok duyduğumuz sözcük de, “Hudri” olurdu Pomak köylerinin maçlarında.
Top, herhangi bir futbolcunun ayağına geldiğinde “hudri” sesleri yükselirdi.
Hudri, yani: Vur.
Seyircilerden gelen, “Hudri, hudri…Hudri be” sesleri yeri göğü inletirdi neredeyse.
Araç ve imkânlar çok daha kısıtlıydı o zamanlar.
O tarihlerde bir köy olan, şimdiki Subaşı Beldesi'nin futbolcuları ve seyircilerinden bazıları kamyon üzerinde, yüzlerce kadın-erkek seyirci de yaya gelirlerdi Meriç’e kadar 7-8 km'lik yolu maçları için.
Keza, Hasırcıarnavutlular'ın da birçoğu aynı şekilde…
Yol boyunca; bağırış, çağırışlar yankılandırdı onlar gelirken.
Geçtiğimiz hafta sonu da Kırcasalih Madensporlu kızlarımızı seyrettim Voleybol 3'üncü Ligi maçlarında.
Kırcasalihli bir yöneticinin maç sırasında sık sık “Hudri, hudri be” diye bağırması, beni yıllar öncesine götürdü bir an.
Bir yandan geçmişi yâd ederken, bir yandan da bu maçlara olan ilgisizliği sorguladım kendi kendime.
Maça giriş ücretsiz de olsa ilgi yoktu yine.
Bomboştu koltuklar.
Sadece, bir avuç Kırcasalih taraftarının cılız sesi yankılandı salonda.
Ve sonuçta genç kızlarımızın gücü yetmedi Eskişehir Anadolu Üniversitesi kızlarına karşı.
3-0 yenik ve boynu bükük ayrıldılar sahadan.
Bir zamanlar maçlar için 7-8 km'lik yolu yürüyerek ve coşku ile gelen seyirciler bulunurken, şimdi sıcacık salonlar bile boş kalıyor nedense.
Bunun başlıca nedeni; yaşanan sorunlar ve hayat mücadelesi elbette.
İnsanların yaşam memnuniyetleri ve mutluluğu algılama değerleri değişti en çok da.
Ama ‘sahip çıkılmalı’ diyorum ben.
Gidelim ve bu maçlarda atalım stresimizi.
Ancak; vurmadan, kırmadan, kavga etmeden…
‘Hudri’ diyelim, ‘Yaşa, bravo’ diyelim, sadece bağırıp stres atalım maç boyunca.
Hem de, hiç değilse Kırcasalih Madenspor’a manen destek olalım.
Haydi bakalım!
Mimar Sinan’da yapılacak olan ilk maçta, Madenspor’a seyirci ve destekçi olmaya var mısınız?